Realizm

Malarstwo realistyczne było odpowiedzią na przepełnione fantastycznymi wizjami obrazy powstałe w dobie romantyzmu. Początki realizmu można zauważyć we Francji, za prekursora tego gatunku uważa się malarza Gustava Courbeta. Rozwój realizmu to głównie czas po roku 1848, czyli po kolejnej rewolucji francuskiej. Wtedy to sztuka zerwała z romantyzmem i akademizmem właściwym początkom wieku XIX. Realizm w malarstwie cechował się tym, że tematem obrazów stały się nieskomplikowane sceny rodzaje, zaczęto np. przedstawiać prostych ludzi podczas pracy. Stosowano przy tym raczej stonowaną, spokojną paletę barw. Realizm kierował się w stronę tematów malarskich z życia codziennego, zrezygnowano z idealizacji modeli na rzecz ukazywania zwykłych szarych ludzi. Częstym tematem ob razów realistycznych była właśnie praca. Realiści starali się ukazywać rzeczywistość, unikali przy tym stosowania sztucznych ozdobników, zbyt nasyconych kolorów czy tez przesadnych efektów świetlnych. Jak już zostało wspomniane, realizm w malarstwie narodził się we Francji. Jednym z najsłynniejszych jego przedstawicieli był Jean Francois Millet, który znany był z malowania chłopów, najczęściej w trakcie pracy. Millet podkreślał także w swoim malarstwie związek chłopstwa z naturą. Co do wspomnianego Courbeta, to z czasem zaczął on malować akty i autoportrety, rezygnując z typowego malarstwa realistycznego. Poza Francja realizm malarski rozwinął się w specyficzny sposób w Rosji, gdzie malarze realistyczni starali się ująć chłopów rosyjskich lub robotników przy pracy. Obrazy rosyjskiego realizmu stały się w przyszłości podstawą dla socrealizmu. Również na ziemiach polskich rozwinął się realizm. Malarski. Jego głównym przedstawicielem był Aleksander Gierymski, na którego obrazach możemy przyjrzeć się niedoli XIX – wiecznego chłopa czy robotnika