Postimpresjonizm

Postimpresjonizm był kierunkiem w sztuce, który rozwinął się na przełomie XIX i XX wieku we Francji. W pewnym stopniu czerpał on z założeń impresjonizmu, ale nie pod każdym względem. W niektórych punktach postimpresjonizm całkowicie zaprzeczał impresjonizmowi. Zazwyczaj za dokładną datę rozpoczęcia postimpresjonizmu uważa się rok 1886 – wtedy to miała miejsce ostatnia wystawa artystów reprezentujących impresjonizm. Koniec postimpresjonizmu miał natomiast nastąpić w roku 1905, kiedy to zorganizowano pierwszą wystawę fowistów. Postimpresjoniści zainteresowani byli możliwościami barw, z którymi chętnie eksperymentowali. Jednak przekonani byli, że sztuka wcale nie musi naśladować natury tym samym stanowczo odrzucali częsta w malarstwie koncepcje memesis. Według postimpresjonistów dzieło malarskie samo w sobie stanowiło pewna niezależną wartość. Najbardziej znani przedstawiciele postimpresjonizmu to: Henri Toulouse – Lautrec, Paul Cezanne oraz Vincent van Gogh i Paul Gaugain. Skoro wspomnieliśmy już Toulose – Lautreca, to warto nadmienić, ze właśnie postimpresjonistyczny punkt widzenia bardzo dobrze wypadał na ciekawej i dość nowoczesnej formie sztuki, jaką jest plakat. Oczywiście plakaty nie były jedynymi osiągnięciami tego francuskiego malarza, znany był on także z tego, że tematem swoich dzieł tworzył prostytutki, aktorki, pijaków, publiczność teatru. Tematycznie w inną stronę poszedł kolejny wielki postimpresjonista – Paul Gaugain. Na uwagę zasługują zwłaszcza jego dzieła z okresu tahitańskiego, które cechują się symbolizmem, wyraźnymi liniami i intensywnymi kolorami. Cezanne natomiast dość często tematem swoich dzieł czynił martwą naturę, konkretnie owoce. Bardzo często używał połączeń rozmaitych odcieni żółci wraz z zielenią i błękitem, co jest cecha rozpoznawczą jego postimpresjonistycznych obrazów.