Manieryzm w malarstwie

Po epoce klasycznie pięknego renesansowego malarstwa, twórcy zaczęli poszukiwać innych sposobów na wyrażenie siebie. Tak właśnie powstał manieryzm, który przez wielu uważany był za wyjątkowo dziwaczny kierunek w sztuce. Kierunek ten odszedł w znacznym stopniu od propagowanego przez renesans realizmu. Można to było zauważyć zarówno w sposobie malowania postaci ludzkich jak i natury. Manieryzm bardzo często sięgał do możliwości, jakie daje alegoria, dzieła tego okresu przepełnione były najróżniejszymi symbolami. Jednym z najbardziej znanych przedstawicieli manieryzmu jest Parmigianino, który jest twórca słynnej „Madonny z długą szyją”. Postać na obrazie zupełnie nie przystaje do norm anatomii ludzkiej, jest bardzo wydłużona. Matka Boska uchwycona jest podczas wykonywania wytwornego gestu, na kolanach trzyma nienaturalnie duże niemowlę. Cały obraz nasycony jest licznymi typowymi dla manieryzmu symbolami. Innym znanym malarzem, który malował pod wpływem manieryzmu był Tintoretto. Jednym z jego ciekawszych manierystycznych obrazów jest „Ostatnia wieczerza”. Dzieło zadziwia kompozycją, stanowczym wykorzystaniem światłocienia przy użyciu raczej stonowanych, chłodnych barw. Na uwagę zasługuje mnogość ludzkich postaci, które są jakby splątane ze sobą – to także charakterystyczny znak manieryzmu. Wpływy manieryzmu możemy dostrzec także w dziełach El Greco, który szokował przede wszystkim niezwykłymi połączeniami kolorów. Ogólnie podsumowując manieryzm., można stwierdzić, ze ten kierunek w sztuce przepełniony był swego rodzaju przesadą, ekstrawagancką kolorystyką i sztucznymi wręcz gestami namalowanych postaci. Manieryzm przepełniony był niezwykłą wręcz ekspresją, nawet jeśli obrazy przedstawiały sceny biblijne. Charakterystyczną cecha była deformacja anatomii malowanych postaci, co było kompletnym zaprzeczeniem renesansowej harmonii.