Malarstwo secesyjne

Secesja była dość specyficznym stylem w sztuce, który oczywiście objawiał się także dość szybko w malarstwie. Styl secesyjny obejmował mniej więcej lata 1890 -1910. secesja była stylem bardzo ozdobnym , jej przedstawiciele przyznawali się do fascynacji sztuka japońską. Z secesja powinniśmy kojarzyć przede wszystkim charakterystyczne falujące linie, barwne ornamenty, motywy roślinne, linearyzm oraz konsekwentne używanie pastelowych kolorów. Secesja była stylem w sztuce, który rozciągnął się praktycznie na wszystkie jej dziedziny. Najpopularniejsza sztuka secesyjna była około roku 1900, kiedy to zorganizowano nawet jej wielką wystawę w Paryżu. Po raz pierwszy elementy secesyjne w sztuce pojawiły się w Anglii i Francji, szybko jednak ten charakterystyczny styl zyskał wielu zwolenników wśród artystów w całej Europie. Secesja nie była jednak stylem jednolitym, powstało wiele jej odmian narodowych. W Anglii na szczególna uwagę zasługuje artysta secesyjny Aubrey Bearsdley, który w swoich rysunkach bardzo często odwoływał się do motywów erotycznych, rezygnował zupełnie ze światłocienia, często deformował malowane kształty, stosował karykaturę. We Francji secesja przyczyniła się przede wszystkim do znacznego rozwoju sztuki plakatu, warto wspomnieć choćby artystyczne dokonania Henriego Toulouse – Lautreca. Również polscy artyści zainteresowali się secesyjną estetyką. Chodzi oczywiście o artystów Młodej Polski. Jednym z najważniejszych artystów secesyjnych był w Polsce Stanisław Wyspiański, choć on sam stanowczo sprzeciwiała się określaniu jego twórczości mianem secesyjnej. Secesyjne elementy znaleźć można także w obrazach Józefa Mehoffera, przykładem na to jest chociażby charakterystyczna ważka w „Dziwnym ogrodzie”. Wpływy secesyjne można dostrzec także w niektórych obrazach Witolda Wojtkiewicza oraz Władysława Ślewińskiego.