Malarstwo rokokowe

Malarstwo rokokowe stanowiło poniekąd dopełnienie malarstwa barokowego. W dziełach z tego okresu nadal można dopatrzeć się uwielbienia dla wszelkiego przepychu, ale obrazy stały się znacznie bardziej pogodnie, jaśniejsze. Nadal chętnie sięgano po motywy mitologiczne, ale zwykle artyści wykorzystywali bóstwa miłości, a więc Afrodytę, Erosa, czasem także Dionizosa. Tematyka malarstwa rokokowego była raczej lekka, niezbyt skomplikowana. Zwykle obrazy przedstawiały zabawy, spotkania towarzyskie, często zawierały delikatne erotyczne podteksty. Warto jeszcze wspomnieć, że w rokoko dużą popularnością cieszyły się portrety, zwłaszcza kobiece. Miały one zazwyczaj mniejsze rozmiary niż w poprzednich epokach, często wykonywano je pastelami. W malarstwie rokokowym modne były rozmaite sceny parkowe, które miały ukazywać beztroskę i idylliczne krajobrazy. Za typowego artystę epoki rokoko uważa się Francoisa Bouchera, który malował może cokolwiek schematycznie, ale jego dzieła były dopracowane technicznie, zamiast typowej dla Watteau nostalgii Boucher wybierał raczej frywolne sceny mitologiczne, nie stronił od malowania aktów. Co więcej portretował znane sobie damy jako roznegliżowane boginie. Jeżeli chodzi o malarstwo rokokowe francuskie, to miało ono stanowić raczej dekoracje salonu, niż przekazywać jakieś głębsze treści. Inaczej wyglądała sytuacja w przypadku angielskich malarzy rokokowych. Warto wspomnieć choćby o słynnym Wiliamie Hogarcie. Ten ceniony malarz rokokowy starał się ukazać w swych dziełach upadek obyczajów charakterystyczny dla jego epoki, w tym celu namalował między innymi dwa znane cykle: „Kariera kurtyzany” i „Kariera marnotrawcy”. Oczywiście również w rokokowym malarstwie angielskim nie mogło zabraknąć wybitnego portrecicsty – chyba każdy słyszał o Joshui Reynolds 'ie oraz niemniej sławnym Thomasie Gainsborough' u.