Impresjonizm w malarstwie

Impresjonizm w malarstwie stanowił przede wszystkim sprzeciw wobec akademizmowi. Za datę początku nowego nurty w sztuce uważa się rok 1874, kiedy to zorganizowano pierwszą wystawę impresjonistycznych obrazów. Impresjonizm był kierunkiem w sztuce, który miał przede wszystkim uchwycić, ukazać jakieś ulotne wrażenie. Nazwa kierunku wzięła się od obrazu Claude'a moneta „Impresja, wschód słońca”. Co istotne impresjonizm nie był kierunkiem, który doszukiwałby się jakiegokolwiek głębszego sensu w malowanej rzeczywistości. Wręcz przeciwnie – dzieła impresjonistyczne miały charakter dość powierzchowny, ich głównym zadaniem było uchwycenie chwili, albo nawet ułamka chwili i wrażeń z nią związanych. Główna cecha impresjonizmu jest jego subiektywizm, tak naprawdę ostateczny kształt obrazu zależy nie od tego, co on przedstawia, ale od tego, jak malarz namaluje dany temat. Impresjonizm był kierunkiem, który sięgał do tematów współczesnych. Impresjoniści zaprzestali sięgania do motywów biblijnych czy mitologicznych, które wcześniej wykorzystywane były przez malarzy wszystkich epok. Impresjoniści byli w zasadzie pierwszymi malarzami, który zaczęli malować w plenerze. Warto jeszcze dodać kilka słów o specjalnej technice stosowanej przez nich, czyli o dywizjonizmie. Dywizjonizm polegał w skrócie na robieniu blisko siebie plam w jednym kolorze, co z oddali dawało dość charakterystyczny efekt. Na rozmyty efekt impresjonistycznych obrazów składał się jeszcze fakt, ze malarze impresjoniści farby mieszali dopiero po nałożeniu ich na płótno. Poza tym z założenia nie używali czerni, stosując przede wszystkim pozostałe barwy podstawowe. Do najbardziej znanych przedstawicieli impresjonizmu należeli: Eduard Manet, Cloude Monet, August Renoir, Edgar Degas. Najsłynniejsi polscy impresjoniści to: Olga Boznańska, Xawery Dunikowski oraz Julian Fałat.