El Greco „Trójca Święta”

Jednym z barokowych dzieł, które jednak nawiązują nieco do manieryzmu, jest „Trójca Święta” autorstwa El Greco. Dzieło to było jednym z elementów podzielonego na siedem części ołtarza w kościele Santo Domingo el Antiguo. El Greco przyznawał otwarcie, że temat zaczerpnął z rysunku renesansowego mistrza – Albrechta Dürera. W centrum obrazu widzimy Boga, który podtrzymuje ciało ukrzyżowanego Chrystusa, nad nimi natomiast unosi się Duch Święty pod postacią białego gołębia. Postać Chrystusa jest znacznie wydłużona, co jest ewidentnym wpływem manieryzmu. Jednocześnie zabieg ten zwiększa ekspresję całego dzieła i podkreśla jakby boskość Chrystusa, którego ciało nie podlega anatomicznym ograniczeniom typowym dla ludzi. Wyraźne są rany na jego ciele, które przypominają o poświęceniu syna Bożego. Bóg namalowany został jako surowy starzec z długą brodą noszący na głowie mitrę. Duch Święty unosi się nad innymi postaciami w jaskrawo żółtym blasku światła. Cały obraz utrzymany jest w żywych, wręcz jaskrawych barwach. Wystarczy tylko zwrócić uwagę na szaty namalowanych postaci – są one jaskrawo żółte, purpurowe, zielone, fioletowe, niebieskie. Wszystkie kolory są wyjątkowo intensywne – jest to wyraźny wpływ manieryzmu. Obraz jest dosyć prosty w interpretacji. Artysta ukazuje nam Boga, który dla ludzi poświęcił własnego syna. Artysta postarał się uwypuklić posłuszeństwo Chrystusa wobec Boga Ojca, wpisując się w nurt Pietas Domini. Obraz miał chwalić cnotę jaką jest pietas – posłuszeństwo. Chodziło tu zwłaszcza o posłuszeństwo wobec Boga. Rany na ciele Chrystusa przypominają, ze jest on posłusznym synem Bożym, który wypełnia misję daną od Boga – poświęca sam siebie, by odkupić grzech pierworodny ludzkości. Obraz ma podkreślać chwałę boska i przypominać, że posłuszeństwo wobec Boga, czyli pietas Domini, jest największą cnotą.