Ekspresjonizm w malarstwie

Malarstwo ekspresjonistyczne koncentrowało się w dużej mierze na wyrażeniu uczuć i emocji. Przekładało się to na technikę malowania, bowiem dzieła ekspresjonistyczne cechują się dość mocnymi, wyraźnymi pociągnięciami pędzla. Ekspresjoniści bardzo często sięgali po jaskrawe barwy, zestawiali je w szokujących wręcz połączeniach, które zwiększały ekspresję dzieła. Dość często stosowanym zabiegiem przez malarzy ekspresjonistów była deformacja malowanych kształtów, przez ten zabieg podkreślano celowo brzydotę malowanych obiektów. Charakterystycznym przykładem ekspresjonizmu w malarstwie jest znanemu każdemu dzieło Edvarda Muncha - „Krzyk”. Twarz namalowanej postaci ma niewiele wspólnego z twarzą ludzka, jest ona zupełnie zdeformowana. Uwagę zwracają jednak otwarte do krzyku usta. Obraz emanuje wręcz atmosferą grozy, do czego przyczynia się także fakt, że gdzieś z tyłu na moście widzimy zbliżające się dwie tajemnicze postacie. Dzieło Muncha cechuje się jaskrawymi kolorami, całość przyciąga natychmiast uwagę widza. Właściwie można bezpiecznie założyć, ze tytuł „Krzyk” odnosi nie nie tylko do środkowej postaci, ale po prostu do całego niepokojącego malowidła. Dzieło Muncha jest wprawdzie najbardziej znanym obrazem ekspresjonistycznym, ale oczywiście nie jedynym przykładem tego kierunku w sztuce. Znanym ekspresjonista był także Vincent van Gogh. Jednym z ciekawszym obrazów ekspresjonistycznych van Gogha był „Pokój artysty”, który od początku zaskakuje niezwykle dobraną kolorystyką. Poza jaskrawymi kolorami szybko zauważyć można charakterystyczne zakrzywienie ścian, które jakby pochylają się w kierunku widza. Van Gogh w zasadzie rezygnuje w tym obrazie zupełnie z typowej perspektywy, starając się wyrazić jedynie emocje, co widoczne jest także po śladach charakterystycznych krótkich pociągnięć pędzla.