Barok w malarstwie

Barok w malarstwie oznaczał powstanie wielu naprawdę znakomitych dzieł, które odznaczały się wielkim rozmachem i śmiałym ujęciem tematów malarskich. Charakterystyczne dla baroku było to, że obrazy miały często naprawdę duże wymiary. Malarze sięgali zarówno do scen biblijnych jak i mitologicznych, dużym zainteresowaniem cieszyły się sceny szczególnie dramatyczne. Malowano sceny batalistyczne, brutalne rzezie, porwania. Z drugiej jednak strony spora popularnością zaczęły się także cieszyć pejzaże oraz martwe natury. Malarstwo barokowe często miało przypominać o przemijaniu ludzkiej egzystencji, w tym celu wykorzystywano motyw czaszki. Często wykorzystywanym przez barokowych malarzy motywem była także erotyka, malowano sceny nie tylko zmysłowe, lecz nawet ocierające się o perwersję. Choć w późniejszych epokach niejednokrotnie nazywano barok wiekiem bezguścia, to jednak nikt nie może zaprzeczyć mistrzostwu takich malarzy jak Caravaggio, Rubens czy Rembrandt. Wspomniany Caravaggio nie był wprawdzie doceniany przez współczesnych, ale jego malarstwo jakby otwarło nowa epokę. Po raz pierwszy malarstwo przedstawiało postaci ludzkie w tak realistyczny sposób, malarz czynił swoimi modelami zwykłych ludzi, zrywając całkiem z typowym dla renesansu idealizowaniem ważnych osób. Jeśli chodzi o ogólne założenia malarstwa barokowego, to bardzo istotnym zagadnieniem był właściwy sposób operowania światłem. Wielu malarzy starało się naśladować w tym względzie mistrza renesansowego - Rafaela, wielu szukało także własnej drogi. W baroku nastąpił wielki rozwój malarstwa religijnego, które, miało przypominać o wielkości Kościoła. Malarstwo religijne zwykle reprezentowały monumentalne rozmiarowo pełne przepychu kompozycje. Na szczególną uwagę w tym okresie zasługiwało malarstwo flandryjskie, holenderskie oraz hiszpańskie.